Stad Lier zet mantelzorgers in de bloemetjes
Op woensdag 23 juni is het “Dag van de Mantelzorger”. Niet toevallig is deze dag ook de langste van het jaar. Daarom staat hij dan ook symbool voor de langdurige inzet van de mantelzorgers. De stad Lier zet die dag vijf mantelzorgers in de bloemetjes.
Mensen nemen al eeuwen de zorg op voor zieken of ouderen uit de familie of de buurt. Vroeger bestond er geen woord voor. Sinds enkele jaren spreken we over “mantelzorg”. Het is moeilijk om de term precies te definiëren. Het is zorgen voor iemand uit je directe omgeving, iemand die niet alles meer zelf kan. Dit kan als partner, 24 uur op 24, maar ook als goede buur of vriend die af en toe een handje toesteekt. Een hulpbehoevende kan meerdere mantelzorgers rond zich hebben, één mantelzorger verzorgt soms meerdere mensen.
De hele maand juni konden Lierenaars mantelzorgers nomineren om door de stad in de bloemetjes te worden gezet. Tijdens de opendeurdag van het dienstencentrum op zondag 20 juni lootte schepen Koen Breugelmans vijf mantelzorgers uit alle genomineerden. Deze vijf krijgen op woensdag 23 juni thuis een boeketje overhandigd door de schepen. Met deze boeketjes wil de stad symbolisch alle mantelzorgers bedanken voor hun engagement. Door de inzet van duizenden mantelzorgers kunnen zieke of ouderen mensen immers langer in hun vertrouwde omgeving blijven wonen. Dat is de grootste wens van de meeste hulpbehoevenden.
Volgende vijf mantelzorgers krijgen een boeketje uit handen van schepen Breugelmans:
Lea Van den Bosch, Mimi Volkaerts, Hilda Knabe, Maria Docx, Theo Gladiné
Wij gingen met schepen Koen Breugelmans mee op bezoek bij Lea Van den Bosch uit Koningshooikt.
Het ganse leven van Lea staat in dienst van de hulpbehoevende medemens. “Mensen zijn mijn hobby. Mensen helpen op vrijwillige basis is altijd een doel geweest in mijn leven. Je kan het leven van iemand aangenamer maken door kleine dingen. Een bezoek brengen, een luisterend oor zijn voor iemand kan wonderen doen. Met iemand naar de dokter gaan of een familielid bezoeken betekend voor sommige mensen heel veel” legt Lea uit.
Vroeger werkte Lea ook in India in een gouvernementeel hulp project. Nadien was ze ook actief bij ziekenzorg waar ze een 25 tal mensen onder haar hoede had. Nu bezoekt Lea nog wekelijks 6 à 7 mensen.
In de toekomst wil Lea zich nog verder inzetten voor de hulpbehoevende medemens. Ze vertoont interesse om in een proefproject “slachtofferhulp” te stappen.
Lea is nooit getrouwd geweest. “Daar heb ik gewoon nooit tijd voor gehad” besluit ze.